Γράφει η ΕΛΦΗ ΧΑΧΛΑΔΑΚΗ
Την άποψή μου για τη χαρά, την ευτυχία, το χαμόγελο, την ξέρετε πολύ καλά, είτε με γνωρίζετε προσωπικά, είτε το μάτι σας έπεσε στο παρελθόν σε κάποιες από τις σκέψεις μου.
Θεωρώ ότι η φύση του ανθρώπου είναι προορισμένη να ζει όμορφες στιγμές και όταν συμβαίνει το ανάποδο, πρέπει να «πολεμάμε» για να επανέλθει το χαμόγελο στο πρόσωπό μας.
Η διάρκεια αυτού ακριβώς του πολέμου, τιτλοφορείται «δικαίωμα στον πόνο» και για να μπορέσει κάποιος να φτάσει σε σημείο να τον ξεπεράσει, πρέπει πρώτα απ’ όλα να τον ζήσει.
Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής μαζί σας, όσο ακριβώς λατρεύω το συναίσθημα της χαράς, άλλο τόσο συνειδητοποιώ ότι με οδηγεί σε πληρότητα το συναίσθημα του πόνου. Όλα τα συναισθήματα τα οποία είναι προορισμένος ο άνθρωπος να νιώθει, έχουν κάποιον σκοπό για την ύπαρξή τους και σαφέστατα η αποφυγή τους, θα μας βρει αντιμέτωπους μαζί τους, με χειρότερο τρόπο στο μέλλον.
Με τον ίδιο τρόπο που με θυμώνουν οι καταθλιπτικοί άνθρωποι, που αφήνονται συνειδητοποιημένα ή μη σε στενάχωρα συναισθήματα, άλλο τόσο με εκνευρίζουν οι άνθρωποι που δεν δέχονται ότι ο απέναντί τους, κάποια στιγμή έχει το δικαίωμα να πονέσει για κάποιον ή για κάτι.
Θυμώνω λοιπόν με όλους εκείνους τους παραδεισένια ευτυχισμένους ανθρώπους που έχουν στην άκρη της γλώσσα τους την ατάκα «μη στεναχωριέσαι.. δεν αξίζει τον κόπο…».
Θα με βρίσκουν απέναντί τους κάθε φορά που θα ακούω κάτι τέτοιο λέγοντάς τους ότι αξίζει.. δεν αξίζει τον κόπο, αν δεν πονέσεις, δεν γίνεται να πας παρακάτω. Όσοι βρίσκουν τη δύναμη να πηγαίνουν στο παρακάτω τους, σε τόσο χρόνο όσο κρατάει το να ανοιγοκλείσουν τα μάτια τους, προφανώς ή δεν έμαθαν να αγαπούν ποτέ τους ή δεν είναι άνθρωποι.
Από την άλλη ποιος είναι αυτός που ορίζει ποιος ή τι αξίζει τον κόπο… Μία κατάσταση που βιώσαμε ή ένας άνθρωπος που πέρασε από τη ζωή μας – για όσο έμεινε σε αυτήν – προφανώς και άξιζε τον κόπο και συνεχίζει να τον αξίζει, διαφορετικά δεν θα υπήρξε ποτέ μία επιλογή μας. Το ότι οι ανθρώπινες σχέσεις είναι τρομερά δύσκολο έως ακατόρθωτο να επιβιώσουν άφθαρτες στο χρόνο, δεν σημαίνει ότι πρέπει να απαξιώνουμε είτε τους εαυτούς μας, είτε τις αιτίες ή τους ανθρώπους με τους οποίους νιώσαμε συναισθήματα.
Αφήστε μας λοιπόν, να νιώθουμε… να παίρνουμε τον χρόνο μας, να θυμόμαστε όσους μας πλήγωσαν και όσους πληγώσαμε που και που, γιατί έτσι παίρνουμε τα μαθήματά μας, και έτσι αισθανόμαστε άνθρωποι… προορισμένοι να νιώθουμε όλα τα συναισθήματα, έντονα, αληθινά και ουσιαστικά.
Όταν «θάβεις» ένα συναίσθημα, είτε αυτό είναι θετικό, είτε έχει αρνητικές προεκτάσεις, αργά ή γρήγορα θα το ξαναβρείς μπροστά σου. Γι’ αυτό μάθε να ΖΕΙΣ στο έπακρο τα συναισθήματά σου και να μην προσπερνάς κανένα από αυτά, γιατί κατά αυτόν τον τρόπο θα είναι σαν να προσπερνάς τον ίδιο σου τον εαυτό και την ίδια σου τη ζωή.
RSS